Somewhere over the rainbow

De zomervakantie is voorbij.

Zondagavond pakte ik samen met m'n dochter haar tas in, koptelefoon, etui: welk etui? Gymspullen, schoenen zijn te klein! Plantje. ‘Ik wil dit plantje, maar in dat potje’. Doen!

De grote stap naar de bovenbouw op haar Montessorischool.

Een hele nieuwe klas, nieuwe leraren en een nieuw klaslokaal voor m'n dochter.

‘Mama ik wil vroeg op school zijn!’ 

Niet makkelijk voor mij, die snooze knop... maar het lukte.

Bij aankomst, recht boven het schoolplein, een prachtige regenboog!

We waren over the moon en besloten dat dit een teken was en dat dit zeker een heel goed jaar zal worden. 

Mijn groepen met ouders beginnen altijd met het delen van een bright spot.

Dit was mijn bright spot van afgelopen week!  We delen dan schijnbaar kleine dingen met elkaar. Over voor de eerste keer logeren of over iets met een tandenfee.

Ik was een keer heel erg ontroerd tijdens zo'n moment, want als ouder denk je na over dingen, schat je steeds weer in wat het juiste is voor je kind, wat het nodig heeft. Ben je beschikbaar als emotionele steunpilaar. Ben je de leider van je gezin. 

Deze mooie momenten lijken klein, maar zijn dat niet, wanneer je je beseft hoe groot de liefde is die hier achter zit.

Dat zag ik en dat ontroerde me. Door anderen te horen vertellen over hun ervaringen met hun kinderen wordt die liefde zichtbaar. Hierdoor vinden we waardering voor onszelf en het werk dat we doen als ouder. De vraag is even niet: Hoe is het op je werk? Of, hoe was je weekend.? Maar, wat is jouw bright spot deze week? In dat kleine moment zit de grootsheid van je liefde en besef je je de impact die je maakt.

Heel veel liefs, Roos